Το κόστος του να μη θέλεις να απογοητεύσεις κανέναν
Το να μη θέλεις να απογοητεύσεις κανέναν συχνά παρουσιάζεται ως αρετή.
Σημάδι ενσυναίσθησης, συνεργατικότητας, επαγγελματισμού.
Σε πολλές περιπτώσεις όντως είναι.
Σύμφωνα με το Targeted.gr, όταν αυτή η στάση γίνεται μόνιμη στρατηγική — και όχι συνειδητή επιλογή —
μετατρέπεται σε μία από τις πιο ακριβές στάσεις που μπορεί να υιοθετήσει κάποιος.
Όχι άμεσα.
Αλλά σωρευτικά.
Γιατί κάθε φορά που αποφεύγεις να απογοητεύσεις τους άλλους,
κάποιος τελικά απογοητεύεται.
Και συχνά, αυτός είσαι εσύ.
Πώς γεννιέται η ανάγκη να μη δυσαρεστήσεις
Η ανάγκη να μη θέλεις να απογοητεύσεις κανέναν δεν είναι πάντα συνειδητή.
Σπάνια ξεκινά ως επιλογή.
Συνήθως χτίζεται μέσα από:
• περιβάλλοντα όπου η αποδοχή είχε όρους
• εμπειρίες όπου η σύγκρουση τιμωρήθηκε ή αποθαρρύνθηκε
• κουλτούρες που επιβραβεύουν τη σιωπηλή προσαρμογή
• ρόλους όπου το «καλό παιδί» είχε αξία
Έτσι, το να είσαι κατανοητός αρχίζει να μοιάζει πιο σημαντικό από το να είσαι ξεκάθαρος.
Και η αποφυγή της απογοήτευσης γίνεται τρόπος λειτουργίας.
Όχι επιλογή.
Συνήθεια.
Όταν η κατανόηση αντικαθιστά τη θέση
Η κατανόηση είναι σημαντική.
Αλλά όταν δεν συνοδεύεται από θέση, αρχίζει να σε φθείρει αργά.
Όταν:
• λες «ναι» ενώ μέσα σου υπάρχει «όχι»
• αποδέχεσαι ρόλους που δεν σου ανήκουν
• καθυστερείς αποφάσεις για να μη δυσαρεστήσεις
• σιωπάς για να διατηρηθεί η ισορροπία
τότε δεν προστατεύεις πραγματικά τη σχέση.
Απλώς αναβάλλεις τη σύγκρουση — με κόστος τον εαυτό σου.
Και η αναβολή, όσο περνά ο χρόνος, γίνεται βάρος.
Το αόρατο επαγγελματικό κόστος
Το κόστος του να μη θέλεις να απογοητεύσεις κανέναν δεν φαίνεται άμεσα.
Φαίνεται με τον χρόνο.
Συνήθως εκδηλώνεται ως:
• επαγγελματική κόπωση χωρίς σαφή αιτία
• σύγχυση ρόλων και προσδοκιών
• απώλεια προτεραιοτήτων
• στασιμότητα που δύσκολα εξηγείται
• αίσθηση ότι «δίνεις περισσότερα απ’ όσα παίρνεις»
Δεν φθείρεσαι απαραίτητα επειδή δουλεύεις πολύ.
Συχνά φθείρεσαι επειδή δεν επιλέγεις.
Δείτε επίσης: Τι σημαίνει να αλλάζεις καριέρα χωρίς να ακυρώνεις το παρελθόν σου
Γιατί η απογοήτευση είναι αναπόφευκτη
Σε κάθε σοβαρό επαγγελματικό πλαίσιο, κάποιος θα απογοητευτεί κάποια στιγμή.
Το ερώτημα δεν είναι αν θα συμβεί.
Είναι ποιος.
Αν αποφεύγεις συστηματικά να απογοητεύσεις:
• τον συνεργάτη
• τον προϊστάμενο
• την ομάδα
• τον πελάτη
τότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να απογοητεύεις σταθερά:
• τον χρόνο σου
• την ενέργειά σου
• την κρίση σου
• την κατεύθυνσή σου
Η αποφυγή της απογοήτευσης των άλλων δεν εξαφανίζει το κόστος.
Απλώς το μεταφέρει αλλού.
Όταν το «ναι» γίνεται προεπιλογή
Το συνεχές «ναι» δεν είναι πάντα ένδειξη διαθεσιμότητας ή συνεργασίας.
Συχνά είναι ένδειξη έλλειψης ορίων.
Και όσο πιο συχνά λες «ναι» για να μη δυσαρεστήσεις, τόσο:
• αυξάνονται οι προσδοκίες
• μειώνεται η σαφήνεια
• θολώνει η επαγγελματική σου θέση
Η προσαρμοστικότητα χωρίς όρια δεν δημιουργεί εμπιστοσύνη.
Δημιουργεί ασάφεια.
Η ώριμη εναλλακτική: καθαρότητα αντί αποδοχής
Η επαγγελματική ωριμότητα δεν σημαίνει να είσαι αρεστός.
Σημαίνει να είσαι ξεκάθαρος.
Αυτό περιλαμβάνει:
• ήρεμα «όχι»
• καθαρά όρια
• επιλογές με συνέπειες
• αποδοχή της προσωρινής δυσαρέσκειας
Η απογοήτευση που προκαλεί η ειλικρίνεια είναι συνήθως στιγμιαία.
Η φθορά της συνεχούς υποχώρησης είναι σωρευτική.
Γιατί όσοι αντέχουν να απογοητεύσουν, προχωρούν
Οι άνθρωποι που προχωρούν επαγγελματικά δεν είναι σκληροί.
Είναι σταθεροί.
Έχουν αποδεχθεί ότι:
• δεν μπορούν να είναι αρεστοί σε όλους
• η σαφήνεια έχει κόστος
• η κατεύθυνση απαιτεί επιλογές
• ο σεβασμός χτίζεται με συνέπεια, όχι με ευχαρίστηση
Δεν αποφεύγουν την απογοήτευση.
Τη διαχειρίζονται.
Συχνές Ερωτήσεις
Είναι λάθος να με νοιάζει αν απογοητεύσω κάποιον;
Όχι.
Η φροντίδα δεν είναι το πρόβλημα.
Το πρόβλημα ξεκινά όταν γίνεται ο βασικός μηχανισμός λήψης αποφάσεων.
Πώς καταλαβαίνω ότι αυτό μου κοστίζει;
Όταν:
• δυσκολεύεσαι να πάρεις θέση
• νιώθεις ότι σε τραβούν πολλές κατευθύνσεις
• έχεις μόνιμη κόπωση χωρίς ξεκάθαρο λόγο
• φοβάσαι περισσότερο τη δυσαρέσκεια των άλλων παρά τη στασιμότητα
τότε πιθανότατα πληρώνεις ήδη το κόστος.
Μπορώ να είμαι ξεκάθαρος χωρίς να γίνω σκληρός;
Ναι.
Η σκληρότητα αφορά τον τόνο.
Η καθαρότητα αφορά το περιεχόμενο.
Τι αλλάζει όταν αρχίζεις να αποδέχεσαι την απογοήτευση;
Αλλάζει η θέση σου.
Οι σχέσεις γίνονται πιο καθαρές.
Οι ρόλοι πιο σαφείς.
Και η ενέργειά σου επιστρέφει εκεί που έχει νόημα.
Συμπέρασμα
Το να μη θέλεις να απογοητεύσεις κανέναν μοιάζει ευγενικό.
Αλλά δεν είναι ουδέτερο.
Έχει κόστος.
Και συχνά το πληρώνει αυτός που δεν φαίνεται.
Η ωριμότητα δεν φαίνεται στο πόσο προσαρμόζεσαι,
αλλά στο πότε επιλέγεις να σταθείς.
Γιατί κάποια απογοήτευση είναι αναπόφευκτη.
Το ερώτημα είναι αν θα είναι συνειδητή — ή σιωπηλή.
Μπορεί να σας ενδιαφέρει: Πότε η ευγένεια γίνεται έλλειψη ορίων
Γεννημένος στην Αθήνα, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, έχοντας ήδη πατήσει τα 30, ο υποφαινόμενος, με σπουδές στην Ψυχολογία, παραμένει ανήσυχος, ανικανοποίητος, λάτρης της συνεχούς αναζήτησης, μανιώδης συλλέκτης αντικειμένων που σχετίζονται με τις προσφιλείς του δραστηριότητες.