Πότε η ευελιξία γίνεται έλλειψη κατεύθυνσης
Η ευελιξία θεωρείται σήμερα βασικό επαγγελματικό προσόν.
Η ικανότητα να προσαρμόζεσαι, να αλλάζεις, να ανταποκρίνεσαι γρήγορα.
Και πράγματι, σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται συνεχώς, η ακαμψία είναι ρίσκο.
Όπως συχνά αναδεικνύει συχνά το Targeted.gr,
υπάρχει ένα όριο όπου η ευελιξία —αν δεν συνοδεύεται από πλαίσιο και κατεύθυνση—
μπορεί να μετατραπεί σε έλλειψη κατεύθυνσης.
Και αυτό το όριο είναι πιο κοντά απ’ όσο νομίζουμε.
Η διαφορά ανάμεσα στην προσαρμογή και την αστάθεια
Η ευελιξία προϋποθέτει κατεύθυνση.
Δεν σημαίνει «αλλάζω συνέχεια», αλλά προσαρμόζομαι χωρίς να χάνω τον άξονά μου.
Όταν όμως:
• κάθε νέο δεδομένο αλλάζει πορεία
• κάθε feedback οδηγεί σε πλήρη αναθεώρηση
• κάθε ευκαιρία μοιάζει εξίσου σημαντική
• κάθε απόφαση παραμένει προσωρινή
Τότε δεν μιλάμε για ευελιξία. Μιλάμε για αστάθεια.
Και η αστάθεια κουράζει — κυρίως όσους καλούνται να ακολουθήσουν.
Όταν το «βλέπουμε και προχωράμε» γίνεται στρατηγική
Σε πολλές ομάδες και εταιρείες, η ευελιξία χρησιμοποιείται άθελα ως άλλοθι:
• για έλλειψη ξεκάθαρου σχεδίου
• για αποφυγή δύσκολων αποφάσεων
• για καθυστερημένη δέσμευση
• για φόβο ανάληψης ευθύνης
Φράσεις όπως:
> «Θα το δούμε στην πορεία»
> «Ας είμαστε ανοιχτοί»
> «Μην κλειδώνουμε τίποτα ακόμα»
ακούγονται ώριμες.
Στην πράξη όμως συχνά κρύβουν αβεβαιότητα — όχι στρατηγική.
Η πραγματική ευελιξία δεν αποφεύγει τη δέσμευση.
Τη διαχειρίζεται συνειδητά, με όρια και κανόνες.
Δείτε επίσης: Η αξία του να ξέρεις τι δεν θέλεις να γίνεις
Το κόστος της συνεχούς αλλαγής κατεύθυνσης
Όταν η ευελιξία ξεπερνά το λειτουργικό της όριο:
• οι προτεραιότητες θολώνουν
• οι ομάδες χάνουν νόημα
• η πρόοδος γίνεται αποσπασματική
• η εμπιστοσύνη διαβρώνεται
Συχνός δείκτης:
διαρκείς αλλαγές σε roadmaps, αυξημένο rework και έργα που ξεκινούν αλλά σπάνια ολοκληρώνονται.
Οι άνθρωποι δεν κουράζονται από τη δουλειά.
Κουράζονται από το να μην ξέρουν πού πάνε και γιατί.
Ευελιξία χωρίς πλαίσιο = αντίδραση
Η ουσιαστική διαφορά βρίσκεται στο πλαίσιο.
Οι οργανισμοί με κατεύθυνση λένε:
«Αυτός είναι ο στόχος — προσαρμοζόμαστε στον τρόπο.»
Οι οργανισμοί χωρίς κατεύθυνση λένε:
«Προσαρμοζόμαστε — και βλέπουμε πού θα πάμε.»
Στη δεύτερη περίπτωση, η ευελιξία δεν είναι επιλογή.
Είναι αντίδραση.
Και η αντίδραση δεν χτίζει στρατηγική.
Απλώς διαχειρίζεται την αβεβαιότητα.
Πότε η ευελιξία αρχίζει να σε υπονομεύει επαγγελματικά
Σε ατομικό επίπεδο, η υπερβολική ευελιξία μπορεί να:
• σε κάνει «καλό σε όλα, ξεκάθαρο σε τίποτα»
• θολώσει την επαγγελματική σου ταυτότητα
• σε εγκλωβίσει σε ρόλους χωρίς ουσιαστική εξέλιξη
• μειώσει την αξιοπιστία της κρίσης σου
Όταν αλλάζεις συνεχώς κατεύθυνση για να χωρέσεις παντού,
στο τέλος δεν ξεχωρίζεις πουθενά.
Η αξία δεν βρίσκεται μόνο στην προσαρμογή,
αλλά στη συνέπεια μέσα στην προσαρμογή.
3 μετρήσιμα σημάδια ότι η ευελιξία έχει ξεπεράσει το όριο
- Πάνω από 30–40% των προτεραιοτήτων αλλάζουν μέσα στο ίδιο τρίμηνο.
- Οι ομάδες δυσκολεύονται να περιγράψουν τον βασικό στόχο σε μία πρόταση.
- Αυξάνονται τα «ξεκινήσαμε αλλά δεν ολοκληρώσαμε» projects.
Αν αυτά επαναλαμβάνονται, το πρόβλημα δεν είναι η αγορά.
Είναι η κατεύθυνση.
3 άμεσες ενέργειες για επαναφορά ισορροπίας
- Οριοθέτησε έως 3 ξεκάθαρες προτεραιότητες ανά περίοδο.
- Θέσπισε κανόνες αλλαγής πορείας (π.χ. αλλάζουμε μόνο αν προκύψουν ουσιαστικά νέα δεδομένα).
- Μέτρησε συστηματικά: ολοκληρωμένα vs. επαναπρογραμματισμένα έργα.
Η ευελιξία λειτουργεί μόνο όταν μετριέται.
Η ώριμη ευελιξία μοιάζει διαφορετική
Η ώριμη ευελιξία:
• έχει όρια
• βασίζεται σε αρχές
• δεν αλλάζει στόχο με κάθε εμπόδιο
• ξέρει πότε να επιμείνει και πότε να προσαρμοστεί
Δεν φοβάται να πει:
«Αυτό δεν αλλάζει.»
Γιατί γνωρίζει ότι χωρίς σταθερά σημεία,
καμία προσαρμογή δεν έχει νόημα.
Συμπέρασμα
Η ευελιξία είναι αρετή — όταν υπηρετεί κατεύθυνση.
Χωρίς αυτήν, γίνεται σύμπτωμα αβεβαιότητας.
Όπως συχνά επισημαίνει το Targeted.gr,
η πραγματική ωριμότητα δεν φαίνεται στο πόσο εύκολα αλλάζεις,
αλλά στο τι επιλέγεις συνειδητά να μην αλλάξεις.
Γιατί σε έναν κόσμο που κινείται συνεχώς,
η μεγαλύτερη δύναμη δεν είναι η ταχύτητα.
Είναι η καθαρή κατεύθυνση.
Μπορεί να σας ενδιαφέρει: Η διαφορά ανάμεσα στο να παίρνεις αποφάσεις και να τις δικαιολογείς
Γεννημένος στην Αθήνα, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, έχοντας ήδη πατήσει τα 30, ο υποφαινόμενος, με σπουδές στην Ψυχολογία, παραμένει ανήσυχος, ανικανοποίητος, λάτρης της συνεχούς αναζήτησης, μανιώδης συλλέκτης αντικειμένων που σχετίζονται με τις προσφιλείς του δραστηριότητες.